ลมเหมันต์

กระเป๋าเดินทาง

“สถานีต่อไป พิษณุโลก ท่านผู้โดยสารทีต้องการลงสถานีนี้ กรุณาตรวจสอบสัมภาระของท่านให้เรียบร้อยก่อนลงจากขบวนรถ” เสียงประกาศจากสถานีรถไฟ ปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์

สัมภาระทั้งหมดของผม อยู่ในสภาพที่เตรียมพร้อมตั้งแต่สถานีที่แล้ว ผมจึงไม่ตื่นเต้นเท่าใดนัก

ผมแบกกระเป๋าทั้งหมด ก้าวลงจากรถไฟอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เนื่องจากที่มีกระเป๋าสัมภาระมากมายหลายใบ

“พิษณุโลก” ป้ายสถานีรถไฟขนาดใหญ่ ช่วยตอกย้ำผมอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าผมลงไม่ผิดสถานี

แต่สถานีรถไฟพิษณุโลก ยังไม่ใช่จุดหมายปลายทางของผม หากแต่เป็นเพียงทางผ่าน เป็นเพียงสิ่งระหว่างทางก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางที่เป็นภูเขาสูงเป็นอันดับ 4 ของประเทศไทย

ใช่แล้ว!

ผมกำลังเดินทางไป “ภูสอยดาว”!

…

เย็นวันพุธวันหนึ่ง เป็นวันพุธที่เหมือนกับวันพุธในทุกสัปดาห์ ขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ร้านกาแฟในปั๊มน้ำมันใกล้บ้านแห่งหนึ่ง

“เราทุกคนมีกระเป๋าเดินทางของตัวเอง”

ผมสะดุดกับคำสั้น ๆ ที่ฟังเหมือนคำพูดธรรมดาทั่วไป แต่มันจุดไฟที่เคยดับไป ให้ติดขึ้นมาอีกครั้ง

…

หลายวันมานี้ ผมอยากไป “ภูสอยดาว” มาก เนื่องด้วยรู้มาว่าเป็นภูที่ขึ้นยากที่สุด โหดที่สุด หินที่สุด และยังสวยงามมาก ๆ อีกด้วย ผมหลับตานึกภาพตัวเองนอนหลับสบายบนเปลญวณท่ามกลางทุ่งดอกไม้หลากสีบนภูเขา มีผีเสื้อตัวน้อย ๆมากระซิบหยอกกันข้าง ๆหู เสียงต้นสนสามใบไหวเอนตามสายลมเย็น ดอกหงอนนาคผลิบานล่อแมลงเต็มภูเขา

แต่แล้วไฟของผมก็แทบจะดับลงเมื่อเอ่ยปากชวนใคร ก็มักจะได้คำตอบที่มีเหตุผลร้อยพัน  แต่สุดท้ายก็สามารถสรุปได้เพียงว่า “ไม่ไป” หรือ “ไปไม่ได้”

…

เราทุกคนต่างมีกระเป๋าเดินทางของตัวเอง อาจจะมีบ้างที่บางคนมีกระเป๋าเดินทางคล้าย ๆ กัน แต่คงไม่มีทางที่กระเป๋าเดินทางของเราจะเหมือนกันไปซะทุกจุด บางคนมีกระเป๋าเดินทางใบเล็ก บางคนใบใหญ่ บางคนติดสบายหน่อยก็เป็นกระเป๋าแบบมีล้อลาก บางคนชอบลุย ๆ หน่อยก็เป็นกระเป๋าแบบเป้สะพายหลัง บางคนชอบถือเอง บางคนชอบให้คนอื่นถือให้ บางคนเลือกกระเป๋าด้วยตัวเอง ส่วนบางคนเลือกที่จะให้ผู้อื่นเป็นคนเลือกให้

เมื่อผมอ่านหนังสือจบ ผมตัดสินใจออกเดินทางเพียงคนเดียว ในเมื่อตอนเราเกิด เรายังกล้าเดินทางไกลข้ามโลกด้วยตัวคนเดียวได้ ทำไมแค่ไม่กี่ร้อยกิโลเมตร เราจะไปไม่ได้

ผมกลับบ้านจัดกระเป๋าเดินทางของตัวเองอีกครั้ง

จัดเตรียมเต๊นท์ แผ่นรองนอน ถุงนอน ชุดทำอาหารเดินป่า ไฟฉาย ขันน้ำ ถ่านไฟฉาย มีดเดินป่า และอื่น ๆ ที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทางของผม

กระเป๋าเดินทางของผม แม้มันไม่ใหญ่โตนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะบรรจุสิ่งของที่จำเป็นลงไปได้หมด และแน่นอน มันยังเหลือที่เพียงพอที่จะใส่ภูสอยดาวลงไปได้อย่างสบาย ๆ

ผมถึงหัวลำโพงเวลา 3 ทุ่ม 55 นาที ผมซื้อตั๋วรอบสุดท้ายสี่ทุ่ม ราคาสองร้อยกว่าบาท ผมไม่มีเวลาแม้จะเข้าห้องน้ำหรือเตรียมตัวอะไร ทำได้เพียงร่ำลาป๊าอย่างรีบ ๆ ที่มาส่งผมที่สถานีรถไฟ

เมื่อผมก้าวเท้าทั้งสองข้างขึ้นบนรถไฟ รถไฟออกตัวทันที ราวกับรถไฟทั้งขบวนหยุดรอผมเพียงคนเดียว

ตั๋วรถไฟที่ผมซื้อเป็นตั๋วรถไฟชั้นสาม คือเป็นรถไฟพัดลม ไม่ใช่รถนอนอย่างที่ผมคิดไว้แต่แรก

รถไฟขบวนนี้ไม่ค่อยมีผู้โดยสารซักเท่าไหร่ ผมเดินไปจนถึงโบกี้ที่ 5 ตามตั๋วที่ผมซื้อไว้ ผมประมาณด้วยสายตาโบกี้นี้มีคนอยู่ราว 6 คน ผมเดินตรงเลือกที่นั่งหน้าสุด ห่างไกลผู้คนพอประมาณ คงเพราะผมต้องการความเป็นส่วนตัวมากหน่อย เพื่อที่จะได้นอนพักผ่อนซักงีบบนรถไฟก่อนที่จะต้องเดินลุยขึ้นภูในวันรุ่งขึ้น

ผมวางของทั้งหมดแล้วนั่งพักให้หายเหนื่อย ตรวจสัมภาระอีกครั้ง

ก่อนมองรอบ ๆ ตัว แล้วถามตัวเองว่า “กูมาทำไม?”