วงกลม
ชึ่ก กะ ชั่ก ชึ่ก กะ ชั่ก เสียงรถไฟวิ่งไปท่ามกลางในความมืด เกือบเที่ยงคืนแล้ว ผมพยายามข่มตาให้หลับ แต่พยายามยังไงก็หลับไม่ลง อาจจะเป็นเพราะเก้าอี้ที่ผมนั่งมันไม่เหมาะสำหรับการนอน หรืออาจเป็นเพราะผมยังไม่ง่วงก็เป็นได้ ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศรอบข้างมืดมิดวังเวง มีเพียงแสงไฟจากบ้านเรือนบางหลังริมทางรถไฟ ส่องแสงให้เห็นเป็นระยะ ๆ
ผมเลื่อนบานหน้าต่างปิดลงมา เนื่องจากฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นและอากาศเริ่มเย็นลงจนเกือบจะหนาว มีพนักงานเดินผ่านไปมาเป็นช่วง ทั้งขายน้ำ ขายข้าว ผมซื้อเพียงน้ำเปล่า และเบียร์เย็น ๆ โดยหวังว่าเบียร์จะทำให้ผมหลับได้ง่ายขึ้น
ในขณะผมนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยผมก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อมีอะไรบางอย่างมาสัมผัสที่หัวไหล่ผม! เร็วเกินไปหรือเปล่าที่ผีจะออกมาตอนเที่ยงคืน แต่แล้วผมก็โล่งใจเมื่อหันไปเห็นว่าเป็นผู้หญิงรูปร่างท้วมคนนึงที่นั่งถัดไปจากผมนี่เอง
“น้อง น้อง … น้องลงที่ไหน?” เธอถามผม
“เอ่อ พิษณุโลกครับ” ผมตอบไปแบบงงงงปนระแวง
“งั้นถ้าถึงสถานีพิจิตร บอกพี่ด้วยนะ เผื่อพี่หลับน่ะ” เธอพูดพลางยิ้มให้พองามก่อนผละจากไปนั่งที่เดิม
“ครับ” ผมรับปากแบบไม่แน่ใจว่าสถานีพิจิตรมันอยู่ตรงไหนของโลก แต่คงจะถึงก่อนสถานีพิษณุโลกแน่ ๆ
เป็นเพื่อนร่วมทางในรถไฟขบวนนี้คนแรก ที่เอ่ยปากคุยกับผม และผมดูจากท่าทางและการพูดแล้ว เธอคงเดินทางด้วยรถไฟขบวนนี้อยู่บ่อย ๆ ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเลที่จะวานคนแปลกหน้า แถมหน้าโหดอย่างผมเป็นหูเป็นตาให้ยามเธอหลับไหล
ทำไมเธอถึงไว้ใจผม?
“อย่ามองคนจากภายนอก” ประโยคนี้เราถูกปลูกฝังกันมาตั้งแต่เล็กเนื่องด้วยในทางทฤษฏีแล้ว ถ้าเรามองคนจากภายนอกแต่เพียงภายนอกเราอาจจะถูกสิ่งที่ตาเราเห็นหลอกเอาได้ เช่นบางคนหน้าตาสวยแต่นิสัยข้างในแย่ หรือคนแต่งตัวดีดูภูมิฐาน ก็อาจเป็นคนที่ร้ายได้อย่างที่เราคาดไม่ถึง ฉะนั้นเราจึงมีทฤษฎีที่สวยงามที่บอกให้เรามองคุณค่าที่แท้จริงที่อยู่ข้างในของคน ๆ นั้น
แต่..
ในทางปฏิบัติแล้ว เราไม่มีทางจะรู้ได้เลยว่าข้างในเขาเป็นอย่างไรถ้าเราไม่ก้าวเข้าไปในโลกของเขา และนั่นอาจเป็นการเสี่ยงเกินไปกับความปลอดภัยของเรา เราจึงทำได้เพียงเดานิสัยกันจากภายนอก และเราจะก้าวเข้าไปหรือให้เค้าก้าวเข้ามาก็ต่อเมื่อเราคิดว่าปลอดภัย
โลกของแต่ละคน ขนาดไม่เท่ากัน โลกของเราไม่ได้มีขนาดเท่าดาวเคราะห์ที่ชื่อโลก แต่มีขนาดเท่ากับที่ที่เราอยู่ ที่ที่เราเคยไป ที่ที่เราเคยเห็น ที่ที่เราเคยรู้จัก และในโลกของเรานั้นยังมีสิ่งที่เราใช้เป็นตัวแบ่งพื้นที่ส่วนตัวของเรา ที่ไม่ต้องการให้ใครเข้ามา ถ้าเราไม่อนุญาติ มีคนเรียกพื้นที่ส่วนตัวนี้ว่า “วงกลม”
วงกลมของเราอาจจะมาสัมผัสกัน หรืออาจจะซ้อนทับกัน ก็ต่อเมื่อเราต่างอนุญาติ และในส่วนที่ซ้อนทับกันนั้น เป็นที่ ๆ เราสามารถใช้พื้นที่ในวงกลมร่วมกันได้ (นึกภาพวงกลมซ้อนทับกันของช่อง 7 สี) และเมื่อมีการซ้อนทับกันแล้ว มันมักจะกินพื้นที่ของวงกลมไปเรื่อย ๆ อย่างที่เราไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีเราก็เหลือพื้นที่ในวงกลมนั้นน้อยเกินไปเสียแล้ว นั่นหมายถึงอิสระของการใช้พื้นที่ในวงกลมที่ลดน้อยลงด้วย
เมื่อเราเพิ่งเจอกัน เราอาจอยากจะใช้พื้นที่ในวงกลมร่วมกันให้มากที่สุด ตื่นเช้ามาต้องโทรหา ก่อนนอนต้องโทรบอก เลิกงานต้องไปกินข้าวด้วยกัน วันหยุดต้องไปเที่ยวกัน ต้องพยายามเจอกันทุกวันทำทุกอย่างในชีวิตร่วมกันให้มากที่สุด จนวันนึงเรามีวงกลมซ้อนทับกันจนเกือบเต็มวง แทบทุกสิ่งในชีวิตเราซ้อนทับกันเกือบสมบูรณ์ เราไม่สามารถใช้เนื้อที่ในวงกลมไปทำอย่างอื่นได้อีกแล้ว หรือเราอาจเรียกปรากฏการณ์นั้นว่า “ราหูอมจันทร์” เมื่อส่วนซ้อนทับกันที่เคยสวยงาม กลับกลายเป็นด้านมืดที่บดบังความสว่างให้เหลือเพียงเสี้ยวเดียว ถึงตอนนั้นมันอาจสายเกินไปที่จะทำให้วงกลมนั้นคลายตัวออก เพื่อที่จะเหลือพื้นที่ส่วนตัวให้เราได้ใช้
จะดีกว่าไหมถ้าเราเหลือที่ส่วนตัวไว้ให้กัน ให้มากพอที่จะไล่ตามความฝัน ให้มากพอที่จะใช้ออกไปขยายพื้นที่โลกของเราให้กว้างขึ้น แต่ก็ให้ส่วนที่ซ้อนทับกันมากเพียงพอที่จะยึดวงกลมสองวงไม่ให้หลุดลอยไปจากกัน
รถไฟจอดที่สถานีลพบุรี ผมดึงสติที่ล่องลอยให้กลับมาในโลกปัจจุบัน ผมหันไปมองผู้หญิงที่วงกลมของเราเพียงแค่สัมผัสกันเล็กน้อย ผมเห็นเธอนอนหลับอย่างที่เธอได้พูดไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ หลับอย่างไร้ความกังวลกับสิ่งต่าง ๆ บนรถไฟขบวนนี้ หรือไร้ความกังวลบนโลกของเธอ.. โลกใบเล็กที่ไม่ดูคนแต่เพียงรูปกาย
ก่อนอื่น ขอให้เช็คคำว่า อนุญาต ดูอีกทีนะ ว่ามีต้อง สระอิ ตรง ต. เต่า หรือเปล่า เท่าที่เราตรวจสอบให้ คิดว่าไม่มีนะคะ
อืม…อ่านเรื่องที่สามแล้ว ก็แฝงไปด้วยข้อคิดอีกตามเคย ไม่รู้ว่าไปสรรหาจากไหน ได้มากมายขนาด… เยี่ยม…เราว่ากว่าจะถึงภูสอยดาว คงได้ข้อคิดดีๆ เป็นหางว่าวเป็นแน่
“จะดีกว่าไหมถ้าเราเหลือที่ส่วนตัวไว้ให้กัน ให้มากพอที่จะไล่ตามความฝัน ให้มากพอที่จะใช้ออกไปเพิ่มพื้นที่โลกของเราให้กว้างขึ้น แต่ก็ให้ส่วนที่ซ้อนทับกันมากเพียงพอที่จะยึดวงกลมสองวงไม่ให้หลุดลอยไปจากกัน”
ไอ้…ส่วนที่ซ้อนทับกันที่ว่าเนี่ย มากเท่าไหนหนอถึงจะเรียกว่าเพียงพอที่จะยึดวงกลมสองวงไม่ให้หลุดลอยไปจากกันได้…คงเป็นคำถามที่หาคำตอบที่สามารถวัดได้ยาก… ใครรู้ช่วยบอกทีน้า
เราว่า วงกลมสองวง คงมีมาตรฐานการวัดที่ต่างกันแน่ๆ วงนึงว่าเพียงพอ อีกวงคงว่าน้อยเกินไป หรือไม่ก็มากเกินไป…เฮ้อ ชักเยอะ… ไปละ… จะรอเรื่องที่สี่นะ
จิน
Comment by Jin-tavee — October 12, 2009 @ 6:01 pm
“จะดีกว่าไหมถ้าเราเหลือที่ส่วนตัวไว้ให้กัน ให้มากพอที่จะไล่ตามความฝัน ให้มากพอที่จะใช้ออกไปขยายพื้นที่โลกของเราให้กว้างขึ้น แต่ก็ให้ส่วนที่ซ้อนทับกันมากเพียงพอที่จะยึดวงกลมสองวงไม่ให้หลุดลอยไปจากกัน”
คล้ายๆทฤษฎีวงกลมที่เขาว่า เมื่อวงกลม 2 วงมาเจอกัน จากพื้นที่ของชั้นเเละของเธอก็กลายเป็นพื้นที่ของเรา … เมื่อเวลาผ่านไป จะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลดพื้นที่ของตัวเองเพื่อให้มีพื้นที่ของเราเพิ่มมากขึ้นจนกลายเป็นล้ำเส้นมากเกินไป เพระฉะนั้นจึงต้องรักษาสมดุลย์ของมัน เพราะคำว่าอบอุ่นกับอึดอัดมันใกล้นิดเดียว … ^^
ตอนที่สามก็ยังคงเส้นคงวา สำนวนเเละความคิดดีนะ
เเต่เเอบรู้สึกว่าเห๋มันต์พยายามทำให้มันกระชับไปมั้ยอ่ะ หรือว่าไม่ได้เป้นงั้นน๊า ทำไมเรารู้สึกว่าความเป็นตัวเห๋มันต์ลดลงไป เเอบหายไปนิดนึง เเต่ว่าเนื้อเรื่องก็ยังชวนให้คิดเหมอืนเดิมนะ ชอบๆ …
ปล. การที่เราเลือกตัดสินใจที่จะเดินออกมาจากวงกลมเพราะรู้สึกว่ามันไม่สมดุลย์อาจจะไม่ใช่เรื่องเเปลก เเต่การที่จะเดินต่อไปด้วยความรู้สึกเหมือนเราไม่ขาดอะไรไปเลย มันยากที่จะทำได้เเต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้เลยใช่รึเปล่านะเห๋มันต์
Comment by NoTee ^^ — October 12, 2009 @ 10:38 pm
อีกนานไหมว่ะ กว่าแกจะถึงอ่ะ
เอาวะ รอก้อรอ เพราะอยากอ่านไปเรื่อย ๆ 555+++
Comment by ป้าเกด — October 13, 2009 @ 7:36 am
เราเพื่อนจินนะ จินแนะนำให้ลองเข้ามาอ่านดู
ยังไงก็จะติดตามอ่านตอนต่อไปละกันนะ…^_^
Comment by appleza — October 14, 2009 @ 1:07 pm
ขอบคุณครับเรื่องคำว่า อนุญาต เขียนผิดจริง ๆ นะแหล่ะ เดี๋ยวแก้ก่อน ^^
นั่นสิ ส่วนที่ซ้อนทับกันต้องมากแค่ไหนถึงจะเพียงพอใม่ให้มันหลุดออกจากกัน เราว่ามันอยู่ที่ความ “แข็งแรง” ของวงกลมทั้งสองด้วยนะ
Comment by ลมเหมันต์ — October 16, 2009 @ 3:32 pm
ที่หยิบเอาทฤษฏีนี้มาเขียนเพราะโดยส่วนตัวแล้วเห็นด้วยมาก ๆ เลย เราควรมีพื้นที่ให้ทุก ๆ สิ่งอย่างเหมาะสม เพราะอบอุ่นกับอึดอัดมันใกล้กันนิดเดียว ^^
กะลังค้นหาตัวเองอยู่อ่ะ บางทีก็เขียนยืดเยื้อเกิน บางทีก็ไม่รู้จะจบยังไง ยังไงอย่าเพิ่งเบื่อนะ ^^
อ่านแล้วแอบยิ้ม
มีเหน็บใครหรือเปล่า ^^
ถึงเราจะเดินต่อไปทั้ง ๆ ที่ฝืนความรู้สึก ซักวันก็คงต้องเดินออกมาอยู่ดี อยู่ที่ช้า หรือเร็วละมั๊ง
Comment by ลมเหมันต์ — October 16, 2009 @ 3:38 pm
ใกล้แล้ว ๆ ใจเย็น ๆ ไว้ป้าเกด ^^
อีกนิดเดียววววว
อย่าลืมสิ จุดหมาย ไม่ได้สำคัญไปกว่า ระหว่างทาง
Comment by ลมเหมันต์ — October 16, 2009 @ 3:52 pm
ขอบคุณครับ
Comment by ลมเหมันต์ — October 16, 2009 @ 3:52 pm
… [Trackback] …
[...] Informations on that Topic: lomheman.com/2009/10/12/วงกลม/ [...] …
Trackback by URL — January 30, 2012 @ 9:36 pm
… [Trackback] …
[...] Find More Informations here: lomheman.com/2009/10/12/วงกลม/ [...] …
Trackback by fencing supplies uk — January 31, 2012 @ 1:26 pm
… [Trackback] …
[...] Read More: lomheman.com/2009/10/12/วงกลม/ [...] …
Trackback by Ares Download — February 3, 2012 @ 8:06 am
… [Trackback] …
[...] There you will find 66818 more Infos: lomheman.com/2009/10/12/วงกลม/ [...] …
Trackback by cheap car insurance — February 6, 2012 @ 9:08 am
… [Trackback] …
[...] There you will find 78113 more Infos: lomheman.com/2009/10/12/วงกลม/ [...] …
Trackback by Iraqi Dinar News, Dinar News — February 7, 2012 @ 4:10 am